“aesthetics with –
out guilt”

The Ding Plastic Chair Project #2 November 26th, 2010.
Creative Artists from the world of design, the arts and advertising, as well as some people whose professions have no connection with the previously mentioned, dared to transform with their creative skills the globally famous "Monobloc Plastic Chair".

What I found of interest in this ‘famous’ mass produced plastic chair was that it both symbolized the practicality of objects and that it held a popular aestheticism of its own. I was inspired to transform and play with this idea by photographing the chair and creating a poster with my signature on it as would a modern artist. This way treating the plastic chair as though it were a sculpture or a work of art. The title I gave this project was “aesthetics with-out guilt” - a play on words in an attempt to reveal what aestheticism means to each person and to alleviate the guilt one might feel if they happened to own such an object, especially if they considered themselves to have ‘good taste’ or to be a person of the arts. Most people simply consider this chair as an inexpensive and of practical use object.

“aesthetics with –
out guilt”

The Ding Plastic Chair Project #2 26 Νοεμβρίου 2010. www.ding.gr
“Δημιουργοί από το χώρο του design, τις τέχνες, τη διαφήμιση, καθώς και ορισμένοι των οποίων τα επάγγελμα δεν έχουν καμία σχέση με τους προαναφερθέντες τομείς, τόλμησαν να μετατρέψουν με τις δημιουργικές ικανότητες τους τη μία και μοναδική παγκοσμίως διάσημη πολύ-λειτουργική πλαστική καρέκλα".

Αυτό που με ενδιέφερε στη διάσημη πλαστική καρέκλα μαζικής παραγωγής, είναι ότι με ένα τρόπο συμβολίζει μια πρακτική χρήση αλλά και λαϊκή συγχρόνως αισθητική. Διάλεξα να μεταμορφώσω αυτή την ιδέα και να παίξω μαζί της, φωτογραφίζοντας την σαν γλυπτό, σαν έργο τέχνης, υπογράφοντας την σαν μοντέρνος καλλιτέχνης και δημιουργώντας αφίσες για να κρεμαστούν στον τοίχο. Με τον τίτλο aesthetics with – out guilt, (αισθητική με ή χωρίς εξωτερική ενοχή, λογοπαίγνιο με την λέξη with-out) θέλω να προσεγγίσω την έννοια της αισθητικής αλλά και των ενοχών που μπορεί κάποιος να νιώθει για την κατοχή ενός τέτοιου αντικειμένου, ειδικά αν θεωρεί τον εαυτό του καλόγουστο ή άνθρωπο της τέχνης. Ο απλός άνθρωπος απλά την βρίσκει φτηνή σε τιμή και εύχρηστη.